خودروهای هیوندای به دلیل برخورداری از طراحی زیبا و عامه پسند، امکانات رفاهی زیاد، کیفیت ساخت مناسب، استهلاک پایین و هزینه های نگهداری منطقی از سوی خریداران ایرانی پسندیده شدند و چیزی نگذشت که هیوندای و محصولاتش، حکم پول نقد بازار اتومبیل های وارداتی را پیدا کردند. یکی دیگر از دلایل مهم موفقیت هیوندای، عرضه خودرو در انواع کلاس ها و سگمنت ها بود که نیاز طیف های گوناگون مشتریان را پاسخ می داد. البته به عنوان مهم ترین دلیل جا افتادن محصولات این برند در کشور، باید به واردات گسترده آن اشاره کنیم. به گونه ای که افزون بر نمایندگی های رسمی، بسیاری از واردکنندگان شخصی و نمایشگاه داران هم ترجیح می دادند که به جای خودروهای ژاپنی و اروپایی، محصولات کیا و هیوندای را ثبت سفارش کنند. این تیراژ بالای واردات محصولات هیوندای در کنار تقاضای زیاد مشتریان برای این خودروها، سبب ایجاد یک مافیای قدرتمند در پس حضور این دو برند کره ای در بازار ایران شد. اما از آن جایی که چرخ روزگار همیشه بر وفق مراد نمی چرخد و با وجود درخشش محصولاتی همچون توسان، سانتافه، سوناتا و آزرا در کشورمان، بودند هیوندای هایی که هرگز به اندازه دیگر برادران شان مورد استقبال قرار نگرفتند و با فروش پایینی که داشتند از سوی بازار و مردم طرد شدند. در این مقاله می خواهیم با محصولات شکست خورده هیوندای در ایران آشنا شویم.
هیوندای i۴۰
هیوندای در سال ۲۰۱۱ در راستای تکمیل سبد محصولات خانواده i، “i۴۰” را به بازارهای جهانی معرفی کرد. i۴۰ چهارمین فرزند خانواده i هیوندای بود و برخلاف اعضای قبلی این خانواده، خودرویی هاچ بک نبود و در کلاس های خانوادگی تری عرضه شد. i۴۰ در واقع آمد تا فاصله بین دو محصول «الانترا» و «سوناتا» را پر کند. فاصله ای که هیچ نیازی هم به پر شدن نداشت! سیاست هیوندای در آن سال ها به گونه ای بود که در هر بازاری که سوناتا را عرضه نمی کرد، i۴۰ را به میدان می فرستاد. شاید رعایت نکردن همین نکته استراتژیک سبب ساز شکست سنگین i۴۰ در ایران شد! چراکه بسیاری از افراد با توجه به فاصله قیمتی اندک i۴۰ با سوناتا، ترجیح می دادند سوناتا را، به دلیل برخورداری از ابعاد بزرگ تر و موتور حجیم تر، انتخاب کنند. اگرچه تنها مزیت i۴۰ نسبت به سوناتا و دیگر محصولات هیوندای، عرضه همزمان نسخه های سدان و استیشن بود، اما گویا مدیران بازاریابی شرکت واردکننده چندان از اقبال کم خودروهای استیشن در بازار ایران آگاهی نداشتند! بنابراین i۴۰ استیشن نسبت به نمونه سدان، شکست به مراتب اسفناک تری را تجربه کرد! به گونه ای که امروز یافتن یک هیوندای i۴۰ استیشن در خیابان ها، شانسی برابر با دیدن یکی از سه دستگاه مرسدس بنز CLS شوتینگ بریک موجود در کشور را می طلبد!
اما i۴۰ چه چیزهایی در چنته دارد؟ خب در واقع این خودرو را باید اروپایی ترین هیوندای موجود در ایران بدانیم، زیرا هیوندای این محصول را مناسب با سلیقه اروپایی ها طراحی و مهندسی کرده است. به عنوان مثال، i۴۰ به طور استاندارد به ۹ کیسه هوا مجهز شده تا راحت تر استانداردهای ایمنی حضور در اروپا را پاس کند. همچنین چینش برخی کلیدهای کابین و برخی از تجهیزات درنظر گرفته شده برای i۴۰ نیز کاملاً با سلیقه مشتریان اروپایی همخوانی دارد. نکته جالب این است که وقتی یک دستگاه هیوندای i۴۰ را با سوناتای هم سن و سالش مقایسه می کنید، به سادگی متوجه کیفیت بالاتر ساخت i۴۰ و فرسودگی کم تر آن در گذر زمان، نسبت به سوناتا، می شوید. i۴۰، در هر دو نسخه سدان و استیشن، به پیشرانه ۴ سیلندر ۲٫۰ لیتری مجهز شده است که ۱۷۶ اسب بخار قدرت و ۲۱۴ نیوتن متر گشتاور تولید می کند. این پیشرانه از سری GDI است و جالب است که این بازدهی بالا را بدون کمک گرفتن از توربوشارژر و با تنفس طبیعی ارائه می دهد. هیوندای برای انتقال این قدرت به چرخ های جلو از جعبه دنده ۶ دنده اتوماتیک استفاده کرده است. i۴۰، به گفته هیوندای، شتاب صفر تا صد را در ۱۰٫۸ ثانیه پر می کند و در هر ۱۰۰ کیلومتر، ۷٫۶ لیتر بنزین مصرف می کند که باک سوخت ۷۰ لیتری اش به خوبی پاسخ گوی مصرف سوخت آن خواهد بود.
هیوندای i۱۰
کوچک ترین عضو خانواده i هیوندای و کوچک ترین محصول این خودروساز کره ای i۱۰ جمع و جور دوست داشتنی است. i۱۰ نخستین بار در سال ۲۰۰۷ متولد شد و جایگزینی برای هیوندای «آتوس» بود. در دنیا نام i۱۰ با کشور هندوستان گره خورده است! چراکه پرفروش ترین بازار i۱۰ برای هیوندای بازار هند است. هندی ها به اقتضای جمعیت زیاد و فرهنگ متفاوتی که دارند، ذاتاً به خرید خودروهای کوچک با موتورهای ضعیف و کم مصرف علاقه مندند. بنابراین هیوندای هم در کنار خودروسازان دیگری همچون سوزوکی و رنو، خط تولید محصولات اقتصادی خود را در این کشور به راه انداخته است و درآمد بالایی از فروش خودروهایی همچون i۱۰ دارد. نسل دوم i۱۰ در سال ۲۰۱۳ معرفی شد. یعنی همین نسلی که در خیابان های ایران دیده می شود. البته مدل موجود در کشورمان آخرین فیس لیفت نسل دوم i۱۰ است که شرکت «کرمان موتور» قرارداد تولید آن را در سال ۱۳۹۵ با هیوندای منعقد کرد. با این که اکثر محصولات هیوندای در طول دهه هشتاد و نود به کشور وارد شده بودند، i۱۰ از معدود خودروهای این شرکت بود که همواره از چشم واردکنندگان شخصی و شرکتی پنهان می ماند! گویا تقدیر این کره ای کوچک باید به شکلی رقم می خورد که با مونتاژ در خاک ایران به دست مشتریان ایرانی برسد. بنابراین می توان گفت i۱۰ از هیوندای هایی بود که کرمان موتور به شکل اختصاصی و برای اولین بار به بازار فرستاد.
پیرامون شکست i۱۰ در بازار ایران به دلایل متنوعی می توان اشاره کرد. شاید اولین و محکم ترین دلیل، عدم تمایل خریداران بازار وارداتی ها به انتخاب خودرویی با این ابعاد باشد. چون در بازار ما با توجه به قیمت تمام شده بالایی که بیش تر خودروها دارند، دیگر i۱۰ را نمی توان همچون بازار جهانی، محصولی اقتصادی و به صرفه دانست. بنابراین باید به مشتری حق داد که به جای خرید خودرویی همچون i۱۰ به سراغ یک سدان یا کراس اوور چینی با ابعاد بزرگ تر، موتور قوی تر و امکانات بیش تر برود. دیگر دلیل ناکامی i۱۰های مونتاژی، تیراژ کم تولید و عرضه محدود به بازار است. به گونه ای که هنوز هم بسیاری از افراد، این خودرو رانمی شناسند. اما حذف آپشن های رفاهی از روی i۱۰های تولید کرمان موتور هم در بداقبالی هرچه بیش تر آن بی تأثیر نبود. در نهایت ممکن است بپرسید پس همین i۱۰های عرضه شده در بازار چه ویژگی هایی دارند؟ خب اگرچه کرمان موتور در نصب امکانات ، خساست به خرج داد، اما این خودرو را با یکی از قوی ترین موتورها به ایران آورد. پیشرانه ای ۴ سیلندر و ۱۶ سوپاپ به حجم ۱۲۴۸ سی سی با ۸۶ اسب بخار قدرت و ۱۲۱ نیوتن متر گشتاور. گیربکس قرار گرفته بر روی i۱۰های مونتاژی، یک نمونه ۴ دنده تیپ ترونیک با قابلیت تعویض دستی دنده هاست. طبق کاتالوگ رسمی شتاب صفر تا صد i۱۰ تقریباً ۱۳٫۸ ثانیه است و در سیکل ترکیبی شهر و جاده فقط ۶٫۲ لیتر می سوزاند که همین موضوع برگ برنده اصلی این خودرو به حساب می آید.
هیوندای سنتنیال
هیوندای اصولاً خودروسازی جاه طلب است و دوست دارد همواره به کلاس ها و سگمنت های مختلف سرک بکشد. اگرچه امروز هیوندای با تأسیس برند جنسیس، ساخت محصولات لوکس خود را به شکلی حرفه ای تر دنبال می کند و در صدد رقابت با امثال لکسوس برآمده است، اما تا همین چند سال پیش مدل های جنسیس و سنتنیال به عنوان لوکس ترین محصولات این شرکت شناخته می شدند. پس از سال ها عرضه آزرا، به عنوان لوکس ترین و گران ترین هیوندای، جنسیس در دو مدل سدان و کوپه وارد بازارهای جهانی شد و تعریف جدیدی از کیفیت یک خودروی کره ای را ارائه کرد. اما عرضه جنسیس هم نتوانست اشتهای لوکس سازی هیوندای را سیر کند و به این ترتیب، سنتنیال یا ایکیوس متولد شد. البته ایکیوس نام جدیدی نیست و هیوندای در دهه نود میلادی هم محصول لوکسی با این نام، بر پایه یکی از پلت فرم های میتسوبیشی، تولید کرده بود. اما نسل دوم ایکیوس یا سنتنیال، که در سال ۲۰۰۹ به نمایش در آمد، هیچ بویی از میتسوبیشی و نسل اولش نبرده بود و بر روی پلت فرم ارتقایافته جنسیس سدان طراحی شد. سنتنیال در طراحی و ظاهر بیرونی هم شباهت زیادی به جنسیس دارد و به نوعی، نسخه تجملاتی تر جنسیس محسوب می شود. سنتنیال به شکل لیموزین هم برای کاربری تشریفاتی در سایر کشورها عرضه شده است. تولید سنتنیال بعد از استقلال برند جنسیس متوقف شد و نسل جدید آن، تحت عنوان جنسیس G۹۰ و با لوگوی اختصاصی جنسیس، روی خط تولید رفت.
سنتنیال در فاصله سال های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ توسط شرکت «آسان موتور» به بازار ایران راه یافت. موفقیت هیوندای جنسیس سدان و کوپه سبب شد واردکننده وطنی، رؤیای فروشی بالا را برای سنتنیال نیز متصور شود. اما گویا مدیران فروش هیوندای و شریک ایرانی آن ها فراموش کرده بودند که سگمنت سدان های تجملاتی در ایران و بسیاری از نقاط جهان، تنها یک سلطان بلامنازع دارد و آن هم کسی نیست جز مرسدس بنز کلاس S! سنتنیال قیمت ارزان تری از کلاس S بنز و سری ۷ ب ام و داشت و حتا در بعضی موارد، پرآپشن تر از آلمانی ها ظاهر می شد! اما وجود تمام این نکات مثبت هم دلیل قانع کننده ای برای خریداران ثروتمند نبود که قید مرسدس بنز و دیگر برندهای اصیل را بزنند و سوار بر پرچم دار کره ای ها شوند! هرچند این موضوع تنها دلیل شکست سنتنیال در ایران نبود، عرضه محدود و قانون ممنوعیت واردات خودروهای با حجم موتور بالاتر از ۲۵۰۰ سی سی هم در مهجور شدن این آسیایی لوکس تأثیر گذاشتند. سنتنیال با موتور ۸ سیلندر ۴٫۶ لیتری و گیربکس ۸ دنده شیفت ترونیک به ایران آمد. پیشرانه ای که ۳۶۶ اسب بخار قدرت و ۴۳۸ نیوتن متر گشتاور دارد و سنتنیال را به جرئت تبدیل به قدرتمندترین هیوندای ایران می کند. سنتنیال با وجود ابعاد بزرگ و بیش از ۲ تن وزنی که دارد، قادر است در مدت زمان ۶٫۵ ثانیه خود را از حالت سکون به سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت برساند و حداکثر تا ۲۵۰ کیلومتر بر ساعت هم سرعت بگیرد.
