گیربکس DCT از پایه با یک گیربکس اتوماتیک یا AT معمولی تفاوت دارد. ایده اصلی در پس این گیربکس ترکیب بازدهی بالای گیربکس دستی با سهولت تعویض دنده در گیربکس های اتوماتیک است. گیربکس های اتوماتیک AT ساختاری متفاوت با گیربکس های دستی دارند و از مبدل گشتاور بهره می برند اما گیربکس DCT به بیان ساده از ترکیب دو گیربکس دستی تشکیل شده که به صورت اتوماتیک تعویض دنده در آن صورت می گیرد. یک گیربکس DCT از دو شفت ورودی و مدول متشکل از دو کلاچ بهره می برد که هر کلاچ به یکی از شفت های ورودی متصل شده است. عموما کلاچ بزرگتر، مدیریت دنده های زوج را بر عهده دارد و کلاچ کوچکتر با شفت اختصاصی به دنده های فرد متصل است. این گیربکسها معمولا از کلاچ های خشک یا خیس استفاده می کنند که در نوع اول به معنای روغن کاری و خنک سازی کلاچ ها در راستای تحمل گشتاورهای بالا است.
در یک گیربکس دو کلاچه وقتی دنده اول درگیر است، کلاچ دیگر، دنده 2 را به حالت درگیر نگاه داشته و به محض نیاز ورود این دنده به مدار، اتصال کلاچ اول قطع و اتصال کلاچ دوم و در نتیجه دنده 2 در کمترین زمان برقرار می شود. این روند تا آخرین دنده ادامه دارد و با توجه به شرایط حرکتی خودرو، گیربکس تشخیص می دهد که دنده بعدی که می خواهد در مدار قرار بگیرد کدام است و کلاچ آزاد آن دنده را آماده ورود به مدار می کند. به بیان ساده اگر گیربکس دستی را یک انسان معمولی تصور کنیم، گیربکس DCT یک ابرانسان هوشمند است و بهترین بازدهی از یک گیربکس دستی را به نمایش می گذارد. این گیربکس با سرعت تعویض دنده حدود 8 میلی ثانیه سریعترین گیربکس اتوماتیک است و مصرف سوخت آن در مقایسه با گیربکس دستی مشابه حدود 10 درصد کمتر است. یکی از دلایلی که کمتر از این گیربکس در خودروها استفاده می شود، هزینهبر بودن تولید آن است که در نتیجه خودروسازان را به سمت گیربکس های ارزان تر سوق می دهد.
